พอเริ่มอายุมากขึ้นเรื่อยๆก็เริ่มปฏิสธความสุขที่เคยคิดไว้ ว่าเกิดมาเป็นมนุษย์นี่ดีเสียนี่กระไร เมื่อก่อนไม่
ค่อยเข้าใจผู้ใหญ่เท่าไหร่ เบื่อที่จะฟังเวลามาบ่นนั้นบ่นนี่เกี่ยวกับเรื่องราวชีวิตให้ฟัง โลกนี่น่าอยู่จะตายไป
ทำใจให้มันเย็นๆเข้าไว้ โลกนี้สวยงามน่าอยู่....
ทุกวันนี้ใช้ชีวิตแบบวันต่อวัน สุขและทุกข์แบบวินาทีต่อวินาที ลุ้นจนบางทีเหนื่อยล้า ...เดินหน้า ถอยหลัง
จนเหมื่อยแล้วเหมื่อยอีก สุดท้ายก็ยังหยุดอยู่กับที่ ที่เดิมๆที่คุ้นเคย พยายามทำความเข้าใจกับชีวิตของตัว
เองก็รู้ว่า ความสุขทำให้เกิดความรู้สึกรัก ชีวิตมากยิ่งขึ้น และน้ำตาทำให้เกิดรู้สึกว่า เกลียดจริงๆเชียว ชีวิต
นี้ เมื่อไหร่จะเลิกร้องไห้ แต่หลังจากที่เคยร้องไห้จนน้ำตาท่วมโลกมาแล้ว ทุกวันนี้ต่อมน้ำตาก็ทำหน้าที่ไม่
ดีพอเท่าไหร่
ภูมิคุ้มกันความทุกข์ทำงานอย่างแข็งขัน ทำให้กลายเป็นคนชาชินกับทุกสิ่งที่เข้ามาสัมผัส แม้กระทั่งความ
ทุกข์ประเดประดัง ยังทำอะไรไม่ได้ ....มันกลับฝังลึกลงสู่จิตใต้สำนึกและกลายเป็นฝันร้าย
ไม่น่าหล่ะ ...ช่วงที่ผ่านมาฉันฝันร้ายเป็นประจำ ....
"ชีวิต" ที่ใครบางคนบนฟ้าลิขิตเอาไว้..มันกำลังทำให้ใครบางคนบนโลก รักและเกลียดไปพร้อมๆกัน
