เดินทางขึ้นเหนือด้วยความตั้งใจเพราะว่าอยากไปเที่ยวบ้านพี่แปล(หล่มสัก เพชรบูรณ์) มานานแสนนาน

  ได้ข่าวมาแว่วๆว่าสวยบาดตาบาดใจยิ่งนัก บรรยากาศเย็นๆพอสบาย แดดร้อนๆตอนกลางวันกับไอหนาวจัดตอนกลางคืน

  ก็ทำให้คนภาคกลางอย่างเรา ตื่นต่อน(ตื่นเต้น)เป็นอย่างยิ่ง หลานๆมานั่งรอกันหน้าสลอน

  หนึ่งในนั้นคือ เจ้าฟอร์ดหลานตัวแสบของพี่แปล ที่วันนี้ลั่นวาจาว่าจะขอนอนร่วมมุ้งเดียวกัน

  ...เคอะๆเขินๆกันอยู่สักพักก็เริ่มสนิทสนม แอบถามนั้นถามนี่ไปเรื่อยก็รู้ว่าไม่เหงาแล้วเรา..

  สักพักเจ้าฟอร์ดวิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากห้องน้ำ ร้องตะโกน หิ่ง...ห้อย...


  หิ่งห้อยบินอยู่ในห้องน้ำ ไอ้เราก็ขำๆว่ากลัวหิ่งห้อยทำไม ได้ความว่ากลัวมันเข้าหูดัง(จมูก) ..ฮากันหนักเข้าไปใหญ่..

  ตื่นเช้าก็ช่วยกันห่อข้าวเตรียมไปไร่ด้วยกันแต่เช้า เจ้าฟอร์ดมายืนรอใจจดจ่อ พาเดินลัดทางโน้นทางนี้สักพัก

  ก็ถึง ไร่ยาสูบสีเขียวสด กว้างใหญ่กินอาณาเขตสุดสายตา เบื้องหลังเป็นเทือกเขาทอดยาวที่เด็กๆเรียกว่าภูเขาสิงโตเพราะว่ามีลักษณะ

  เหมือนสิงโต

  ยืนมอง เอ่อ มันก็เหมือนจริงๆ


  เห็นพี่ขาวกับพี่ไร(พี่สาวของพี่แปล)ช่วยกันรดน้ำต้นยาสูบกันอย่างตั้งใจ พี่สองคนออกมาทำงานกันตั้งแต่แสงพระอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นฟ้า

  ฟอร์ดพาเราเดินชมเดินเที่ยวไร่ยาสูบ ไร่ต้นหอม ไร่ผักปลอดสารพิษ แตงกวา สารพัดเขียวไปหมด

  แดดร้อนๆกับเหงื่อซึมไร้ความหมายไปในพริบตา...


  ต้นยาสูบต้องปลูกเป็นฤดูกาลสลับกับการทำนาปี ในช่วงหน้าหนาวเช่นนี้ พี่ๆทั้งสองคนก็ลงแรงทำไร่ยาสูบกัน

  รดน้ำให้ปุ๋ย เด็ดยอด เพาะใบให้เขียว และใหญ่ขึ้นๆ เพื่อที่จะได้น้ำหนักและความฉุน

  ...ฉันเพิ่งเห็นต้นยาสูบเป็นครั้งแรก รู้สึกตื่นเต้นมากๆ...

  ไปเยี่ยมชมโรงยา ที่ใช้สำหรับบรรจุยาสูบลงถุง ชั่งน้ำหนัก วัดตวงได้ที่ก็แพ็คเตรียมพร้อมสำหรับการขายได้ในทันที

  ...โรงยาสูบฉุน..แต่ไม่เหม็นเหมือนควันบุหรี่จากบรรดาสิงห์อมควันในเมืองกรุง พี่ๆเค้าแอบกระซิบว่ายาสูบที่นี่สูบแล้วไม่เป็นมะเร็ง..

  เค้าว่าอย่างนั้น...............


  ตกกลางคืน ไร่ยาสูบจะวูบวาบๆด้วยไฟสีเหลืองอ่อนๆ วูบไหวไม่เป็นจังหวะ อยู่ตามต้น ตามใบ ต้นยาสูบ ไร่หัวหอม

  หิ่งห้อยที่เจ้าฟอร์ดวิ่งหนีเมื่อตอนเย็นค่อยๆบินออกมาอวดโฉมให้คนกรุงอย่างเรา อดร้องอุทานวิ่งตามอย่างลนลานไม่ได้...

  ฟ้ากว้างสีดำผืนใหญ่มีดาวพราวระยิบๆ บนพื้นดินมีหิ่งห้อย นับพันตัว นั่งดูกันเงียบๆ โดยมีพี่ขาวนำทาง พี่ไรคอยส่องไฟ

  บี เราและพี่แปลเดินตามรอยหิ่งห้อยอย่างไม่รู้สึกเหนื่อย

  ตลอดเส้นทางเราทุกคนคุยกันเงียบ ว่าอยากให้บ้านเราเป็นอย่างนี้ตลอดไปจัง...