ระหว่างที่เราสองคน (นิ่มกะพี่ตี๋)กำลังพูดคุยกันถึงอนาคตที่ไม่ค่อยแน่นอน

แต่มั่นคงทางความรู้สึกของเรายิ่งนัก ณ สวนสันติภาพ อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ

อยู่ดีๆเจ้านกพิราบน้อยตัวนี้ก็บินมาสื่อสารอะไรบางอย่างกับเรา ซึ่งดูจากสภาพของมันก็ไม่รู้

ว่ามันเป็นอะไรกันแน่ ระหว่างโรคหวัดนก กับ อาการของนกเพิ่งตื่นนอน เพราะหัวหูของมันดู

ยุ่งเหยิง แถมหน้าตายังดูไม่สดใสเหมือนเป็นอะไรสักอย่าง หรืออาจจะมีอะไรสักอย่างในใจก็

ได้ มันยืนจ้องมองเราอยู่อย่างนั้นไม่ยอมกระดุกกระดิก

แม้ว่าฉันจะคว้ากล้องมาถ่ายมันอย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งแสงแฟลช เสียงลั่นชัตเตอร์

ไม่สามารถสกิดต่อมใดๆในร่างกายของมันได้เลย

ระหว่างที่เราเพ่งพินิจมันสักพัก มันก็เริ่มเดินเข้ามาหาเราทีละน้อยทีละน้อย แล้วมันก็ทำท่าจะ

จิกนิ้วเท้าของพี่ตี๋ จนเราต้องส่งเสียงสื่อสารให้มันเข้าใจเสียใหม่ว่าไม่ใช่ของกินนะ มันถึง

ค่อยๆเดินจากเราไป เดินจากเราช้าๆ มันไม่บินนะ มันช้าเหมือนกำลังออกกำลังกายตามเสียง

เพลงอย่างเพลิดเพลินอย่างไม่กลัวใครจะจับมันไปกินเลยย

ฉันแอบตั้งชื่อให้มันว่า เจ้านิปปอน เหมือนชื่อนกพิราบในเรื่องเด็กชายผู้วิ่งหนีวันเกิด เป็น

หนังสือที่น้องดานักศึกษาฝึกงานให้ไว้เป็นที่ระลึก ลองไปหาอ่านดูเป็นหนังสือวรรณกรรม

เยาวชนอีกเล่มที่น่าสนใจไม่ใช่น้อย

และทำให้ฉันคิดถึงเจ้านิปปอนที่สวนสันติภาพขึ้นมาตะหงิดๆ

ปล.ถ่ายไว้หลายภาพแต่ดูเหมือนว่ามันจะเบลอ ท่าทางจะมีรูปนี้ชัดแจ๋วที่สุดแล้ว