อยู่ดีๆน้องจอยก็โทรมาชวนไปเลี้ยงรุ่น ชมรมที่กำลังล่มสลายไปต่อหน้าต่อตา เราชาว

วอลเลย์บอล รามฯ ก็เลยอยู่เฉยไม่ได้ ไปร่วมงานกับเค้าด้วยคนไม่รู้ว่ามีใครไปบ้าง...

งานนี้มากันหลายคน ส่วนใหญ่ก็สนิทสนม ติ๊ดชึ้ง กันมานาน ฮาๆขำๆกันไป พูดกันไม่รู้เรื่อง

เพราะว่าหิวกันจนตาลาย และเพลงที่เปิดดังจนกลบทุกสิ่งทุกอย่างในร้าน

เราไม่ได้สนใจเนื้อหาอะไรกันมากมาย รู้แต่ว่ามาเจอกันเพราะคิดถึง....

มาดูหน้าว่าใครเป็นใคร ยังไม่ไปไหนใช่ไหม ทุกคน .....นัดเจอกันว่าจะไป

รับน้องออกค่ายด้วยกันอีกครั้ง ผลัดกันเป็นพี่เป็นน้อง เอาแบบฮาๆไม่ต้องคิดไร

พอกลับมาเจอกันทีไร ต่อมความเป็นผู้เป็นคนก็เสียซะดื้อๆ สติเลอะเลือนโพสท่า

ที่ไม่น่าจะทำกันได้มามากมาย... แข่งกัน..โลกมันหมุนเร็วซะจนเราๆตามกันไม่ทัน...

พรุ่งนี้อาจจะไม่ได้เจอกันอีกๆ เลยต้องช่วยกันเพิ่มสีสันให้กับชีวิต ...ซะหน่อย

เจอกันอีกครั้งที่ทะเลกับการเล่นวอลเล่ย์ชายหาด ..นะผองเราชาวรามคำแหง

น่ารักเมื่อเธออยู่ใกล้ หวานๆละไมนี่หล่ะใจของเธอ ....อยู่ใกล้ๆกันนะอย่าเพิ่งทิ้งกันไปให้

เศร้า เหงา ซึม...หัวใจ

ขอบใจที่ยังรักกัน..จนถึงวันนี้